Za parę miesięcy przyjdzie wiosna. Wszystko dookoła zacznie budzić się do życia, upragnionego życia.  
A ja ... Ja znów przeżyje swojego rodzaju depresje. Wszystko wróci, a najgorszy będzie maj. Mogłabym skrócić swoje cierpienie i poderżnąć te cholerne nadgarstki, ale to za proste, więc powoli będę umierać w sobie. A może by tak założyć pętle na szyje i kopnąć krzesło? Może. Nie chce nikomu stać na drodze do szczęścia i wolności ... Chcę tylko przenieść się do mrocznej krainy cienia, może tam w końcu będę szczęśliwa. Niebawem pójdę na cmentarz i wypatrzę jakieś ustronne miejsce na mój skromny grób. Zadowolona wrócę do domu i obmyślę nowy, skuteczny plan, na cichą śmierć ...